Poëzie voor de huid
“Lianne, ik heb wat Eau du Ciel nodig. Het zit in de lucht. Het voorjaar, de ontluiking.” In de Rotterdamse parfumboetiek Annick Goutal zwaait de deur open en een vaste klant stormt binnen. “Oh ja, en mijn Eau de Monsieur is ook op. En je weet het, ik kán niet zonder.” Lianne Tio, eigenaresse van het sprookjesachtig ingerichte pand stopt de advocaat een doos toe, hult hem vervolgens in een nevel Eau du Ciel en vermaant hem het pand te verlaten. “Weg jij, ik zit in een interview, kom morgen maar terug.”

En ze weet het…hij komt terug. Overtuigd van het product dat in een ruim assortiment om haar heen staat uitgestald. Bolle potjes met geconcentreerd parfum worden afgesloten door een dop in de vorm van twee verstrengelde vlinders. Kinderlijk lijkt het, ja bijna naiëf. Maar ook weer zo oprecht dat iedere vrouw haar meisjeshart hier kan ophalen. Voor de mannen heeft ze stoere vierkante flacons met machismo geuren die rieken naar zware thee, teer en zinderend zand.

Drie jaar geleden opende Lianne Tio haar parfumboetiek Annick Goutal. Tio heeft jarenlang in Parijs gewerkt. Daar kwam ze in aanraking met de geuren van Annick Goutal. Op de prestigieuze Place Vendôme stapte ze de boetiek binnen en besprenkelde zichzelf met Eau de Camille. “Ik stond aan de grond genageld. Ik werd teruggeslingerd naar het verleden en zag mezelf als kind spelend op het gras in Nieuw Guinea. Die geur, die was zo echt .”

Eenmaal terug in Nederland verdiepte ze zich in het merk, stelde een bedrijfsplan op en toog daarmee richting hoofdkantoor in Parijs. Enigszins sceptisch werd ze daar ontvangen. De volhardendheid van deze kleine Indische dame werd uiteindelijk beloond. “Het was niet alleen de geur, maar het hele leven van deze vrouw dat me boeide.”

Opgeleid tot concertpianiste kwam Annick Goutal via omwegen in Engeland terecht als model voor modefotograaf David Bailey. Een carrière waar heel wat vrouwen van dromen maar het bekoorde haar niet. Begin jaren tachtig vertrok ze richting Grasse in Zuid Frankrijk en kreeg een verhouding met Henri Sorsana, neus bij het parfumhuis Maison Robertet. Liefdevol leerde hij haar hoe ze een parfum kon creëren. Annick vergeleek het graag met het “componeren van muziek.” Goutal verliet haar liefde en keerde terug naar Parijs. Daar trouwde ze met jeugdvriend en cellist Alain en creëerde ze parfums voor haar dierbaren (Sables maakte zij voor Alain, Eau de Camille voor haar dochter Camille) op basis van haar herinneringen en emoties.

Goutal’s parfums onderscheiden zich door hun intense en pure geur die pas in aanraking met de huid tot volle bloei komen. Maar ook de verpakking en de poëtische namen dragen bij tot de romantische verbeelding. Een sprankelend Folavril (‘aprilgekte’), het hartverscheurende Grand Amour of het fluisterende, maar oh zo dwingende Ce Soir ou Jamais (‘vanavond of nooit’).

Tio: “Mijn boetiek staat er vol mee.”
In twintig jaar ‘componeerde’ Goutal samen met neus Isabelle Doyen een emotionele wereld waar wij ons zo nu en dan graag aan laven.

tekst : Irma Puma
foto : Thomas Piek