“Al mijn parfums zijn
de vertolking van een emotie,
van een intens gevoel.”

“Parfum is de droom die mij draagt”

Annick Goutal

uit een interview met het blad Gala (juni 1998)

In Parijs, in de gerenommeerde confiserie van haar vader in het XVIIe arrondissement, waar de acht kinderen tegen de feestdagen aan het eind van het jaar altijd meehielpen bij het inpakken van de chocoladelekkernijen in goudgekleurd papier, ontwikkelt zich haar verlangen naar perfectie, de liefde voor mooie dingen en ...voor muziek.

Aangezien zij aanleg bleek te hebben voor muziek en met name voor pianospelen besloot haar vader dat zij concert-pianiste zou worden. Vanaf haar zesde jaar brengt zij zes uur per dag achter de piano door, zelfs in de vakanties. Zij wint de eerste prijs van het Conservatorium van Versailles, maar wordt helaas niet toegelaten tot het Conservatorium van Parijs.

Ze besluit de piano met geen vinger meer aan te raken en vertrekt op achttienjarige leeftijd naar Londen om daar als au-pair te gaan werken. Hier ontmoet ze de beroemde fotograaf David Bailey, ze poseert voor hem en wordt een succesvol mannequin. Haalt zelfs de cover van "Harpers Bazaar". Zij voelt zich echter in deze oppervlakkige wereld slecht op haar plaats en keert terug naar Parijs.

Een paar jaar later, zij is inmiddels moeder van een dochter, Camille, kruist de muziek haar pad opnieuw. Ze trouwt met haar jeugdliefde de cellist Alain Meunier. Dan, per toeval, vraagt een vriendin haar of ze ervoor voelt samen met haar een Zwitsers cosmetica merk over te nemen. Annick vindt dat de producten er niet aantrekkelijk uitzien maar erger nog... ze ruiken naar niets!

Ze besluit zich in Grasse te laten scholen op dit gebied. Hier gaat een wereld voor haar open.
"De geuren riepen een vertrouwde wereld voor mij op, met bekende woorden, zoals noten, akkoorden, tonen, register ...ik was weer terug bij de muziek! Mijn neus en mijn handen leidden mij als vanzelf".

Daarna is het allemaal heel snel gegaan, binnen twee maanden componeerde zij haar eerste parfum "Folavril", een lentegeur, daarna de herfstgeur "Passion". Bij een glasblazerij ontdekt zij een bolvormig flesje uit de jaren twintig waarvan de dop een vlinder voorstelt ...en het handelsmerk van haar parfums is geboren.

"Ik ben weliswaar niet op de traditionele wijze in de parfumindustrie begonnen" zegt ze "maar ik heb het enorme voorrecht dat ik vrij ben. Als ik mijn indrukken en gevoelens weergeef is het alsof ik een muziekpartituur schrijf. Ik ben een artieste, ik maak iets. Achter de piano kun je niet anders dan jezelf zijn en zo is het ook met het componeren van een parfum. Ik laat me leiden door de natuur en haar wonderen. Het creëren van een parfum overvalt me. Mijn begrip van tijd verdwijnt. Ik weet, ik voel ...over een maand is het voltooid en op dat moment heb ik de behoefte dat anderen mijn keus bevestigen, ik draag de geur constant bij me en de reacties erop bepalen of de kwaliteit er is. Dat is een moment van extase!"

Haar creatie "Petite Chérie" heeft ze opgedragen aan haar dochter Camille. een bloemrijke fruitige waterloot, sensueel, warm en sappig. En de volgende?
"Dat weet ik nog niet. op dit moment ben ik geraakt door de geur van het dichte, ondoordringbare struikgewas op Corsica".

Camille Goutal, die na de dood van haar moeder de fakkel heeft overgenomen.  Foto: Antoine de Parseval.